چند روز پیش دوستانم را در «موسسه حفظ و توسعه پایدار ماسوله» دیدم.با هم ملاقات های منظم داریم و هر وقت که صحبت می کنیم و یا فرصتی پیش می آید تا سری به ماسوله بزنم تا چند روز از شدت عصبانیت ناتوان و سردرگم ام. با هم می نشینیم و ذکر مصیبت می گوییم .!  

از تخریب میراث فرهنگی و معنوی ماسوله تا ازبین بردم منابع طبیعی و محیط زیست منطقه ، از کم کاری بیشرمانه «پایگاه میراث فرهنگی» تا تصمیمات حیرت آور «شورای شهر» ، از آشفتگی در گردشگری تا انبوه صنایع به اصطلاح دستی چینی و از یاد رفتن صنایع دستی بومی و...

و این آخری که با شنیدن آن ناگهان مو بر تنم راست شد . در طول چند ماه اخیر بیش از یازده «زمین» از زمینهای محدود ماسوله به افراد غیربومی -از تهران تا مازندران - فروخته شده است.! و این یعنی در طول چند دهه آینده «هویت» این منطقه به طور کامل از بین میرود.

دوستان گیلان در خطر است. در لوندویل ، ضیابر ، رضوانشهر ، آبکنار ، ماسال ،سراوان، روستاهای فومن ، و صد البته مناطق نزدیک به اشغال شرق گیلان و سواحل اختصاصی شده کاسپین و... تغییر کاربری اراضی کشاورزی شدت گرفته و روند نکبت بار  ویلاسازی ها یا همان خانه های مسخره ای با سقف بنفش و نارنجی شدت وحشتناکی به خود گرفته است.فقر ، گیلانی بیچاره را وادار کرده تا با اختلاف چند صد هزار تومان زمین را به غیر گیلانی بفروشد . در کشاورزی که توتون و نوغان و چای از بین رفت.بادام و برنج هم که با خشکسالی امسال باید فاتحه اش را خواند. در شیلات، خاویار که دیگر در دریا نیست کیلکا هم که به مرحمت چند احمق کاملا ار بین رفت. صنعت که چه عرض کنم ! همین یکی ، دو کارخانه «دومین شهر صنعتی ایران» (شهر صنعتی رشت) به علت کرامات دولت فخیمه در شرف ورشکستگی است. محیط زیست ، منابع طبیعی، میراث فرهنگی ، توسعه انسانی ، توانمندسازی شهروندان ، روند نابودی زبان گیلکی و تالشی ، مدیریت شهری ، توسعه روستایی ، فقر زدایی ، ...

  نمی دانم آیا وقت آن نرسیده ما گیلانیان وظیفه خودمان را در دفاع از هویت و فرهنگ گیلانی انجام دهیم ؟ وقت آن نرسیده به مدیران بی کفایت استان که تا سر حد خیانت نیز رسیده بفهمانیم که باید وظایف خود را درست انجام دهند ؟ به هم شهریانمان یاری دهیم تا نسب به این فجایع که کلیت گیلان و گیلانی را هدف گرفته، توانمندی داشته باشند؟

آیا وقت آن نرسیده تا با صدای بلند به همگان بگوییم که گیلانی چه می خواهد ؟! آیا کسی می شنود!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

پ.ن- دیروز در هنگام نوشتن خیلی عصبانی بودم. بعضی وقت ها عصبانیت هم لازم است.!

س.ا.کوهزاد